हुई सावन से गुमसुम सी धरती..
मेघ जो छाये पर बरसाए ना मोती..

प्राजक्ता च्या कळ्याना पहाटे बहाराची भूल पडावी..

तापलेल्या माती ला जशी पावसाने हूल द्यावी..

माझी कविता ही तुझयासाठी कधीतरी निशब्द व्हावी..

आखों से बहे जो मोती

उन्हे संभाल के रखना

तुम्हारी खुशबू से उसे महकने देना

बस एक बार उसे लबों से छू कर जिंदा कर ना

और कुछ नही सिर्फ़ वो रुमाल मुझे जीने के लिए छोड़ जाना....

आखोंसे जो गीली चीज़ निकलती है उसे ही शायद आसू कहते है...

हाथोंसे सररर करके निकल जाती है उसे ही शायद रेत कहते है...

कागज को काला करके दिल मे चुभ जाते है उसे ही शायद शब्द कहते है..

When life says "It's not your cup of tea" just turn back with a reply "Oh yes.. I own the kettle"..

It's not the distance that makes India-US journey worst but the failed attempts to convince the mind that now you need to go back..

Focus: If you have it you can make impossible things possible and if you loose it you can make possible things impossible..

हे मात्र तू चांगले नाही केलेस..

पावसाला ही केलास फितूर...

एक च तर तुझी खबर द्यायचा...

आता तो गप्प आणि मी चिंतातूर...

दु:खाने कधी गळले नभातून चार अश्रू

लोक त्याला पाऊस मानतात...

तुझ्या मनातले कागदावर उतरवते

तर हेच खुळे त्याला कविता समजतात...

आज फिर रात अजीब सी हैं

दिल मे खामोशी भी दबि सी हैं..

तन्हाई योन्से भी तन्हाई मांगते हैं

ऐसी कुछ खलबली मची सी हैं...

Happy New Year :)

२००४ - २०००८ आणि २००९

जेव्हा कॉलेज च्या मोकळ्या हवेतून क्यूबिकल मधल्या ए. सी. च्या हवेत गुदमरलो..

काही जीवभावा चे सख्खे मित्र बनवले...

states ला जाणार्‍या मित्रा ना निरोप देताना डोळे पाणावले...

काही जन प्रेमात पडले.. काही प्रेमा तून बाहेर पडले..

काही दुखावले गेले..

जेव्हा तुम्हाला कोणी आवडले पण त्याला तुम्ही नाही आवडला...

जेव्हा आपण चुका केल्या...

आयुष्यात काही ठाम निर्णय घेतले... आणि त्या निर्णया मुळे तोंडघशी पडलो..

जेव्हा आपल्यातले काही जण एकटे पडले..

तर काही त्यातून अजुन strong बनायला शिकले..

जेव्हा आपल्या मधल्या काहीनी " प्रत्येक गोष्टी मागे कारण असते" हे मानले..

काही नी आपल्या मधल्या रागा ला नवीन दिशा दिली..

काही नी आपल्या भावना आपल्यात च मिटून घेतल्या..

काही आपल्या धुंदी मधे "आपण आहोत ते भारी आहोत" म्हणत खुश राहीले..

जेव्हा रोज कट्टा हा आयुष्या चा अविभज्य भाग होता..

आणि future बद्दल स्वप्ना बघणे हे च aim होता..

जेव्हा कुठल्यातरी अनोळखी देशात "अधांतरी" ऐकून अस्वस्थ झालो...

पहिल्यांदा कांदा चिरताना आई च्या आठवणी ने ढसाढसा रडलो..

जेव्हा एकमेका ना सगळ्या गोष्टींमधे साथ दिली...

रात्र रात्र जेव्हा मोकळ्या रस्त्यांवर असेच भटकलो..

पुढ च्या महिन्या चे budget ठरवून ते कधीच नाही पाळला...

काही नवीन शिखरे सर केली तर काही दर्यांमधे ही डोकवून आलो...

२०११ एक नवीन वर्ष...

जुने crushes विसरण्यासाठी...

हसण्यासाठी...

जाणून घेण्यासाठी की आपण लोकांसाठी काय आहोत...

आपल्याच चुकांमधून नवीन काही तरी शिकण्यासाठी...

नवीन स्वप्ना बघण्यासाठी..

आणि ती प्रत्यक्षात यावीत म्हणून लढण्यासाठी...

आणि दुसर्‍या ला खुश ठेवण्यासाठी....

नव वर्षाच्या हार्दिक शुभेच्छा!!!!!!

अबोलीची माळून फुले गुलाबा तले काटे तू वेचलेस...

समुद्राच्या रेती वर पावला चे ठसे ही तू जपलेस..

स्वभावाच्या सात रंगाचे इंद्रधनुष्य ही लीलया पेलालेस...

येणार्‍या अश्रूना अलगद रोखलेस...

कधी झाकोळला सुर्य तर वाटेतला प्रकाश ही तू च..

कधी रुसला चंद्र तर शीतल चांदणे ही तूच..

माझ्या भूमितीच्या नियमाचे सार तू...

त्रिकोणाचे कोन ही आणि वर्तुळा चा परिघ ही तू..

जो दिल मे हैं वो ज़ुबान पे नही होता...

क्यों की जिंदगी का मंज़र इतना आसान नही होता..

जो हासिल ना हो उसके ख्वाब नही देखा करते..

लेकिन उन ख्वाबों मे ही जिंदगी के फसाने है बसर करते..

जे मनात असते ते कधीच ओठांवर नसते..
कारण मित्रा जग हे कायम असेच फसवे असते..
मृगजळा मागे धावायाचे नसते...
हे कळून ही मन मात्र तिथे च रमते.

कोण म्हणता कोणाच्या असण्या नसण्या ने फरक पडतो..

तू होतास त्याची ही कविता व्हायची..

तू नाहीस याची ही कविता होते..

पाऊस तुझ्या मनातला आज माझ्या डोळ्यात साचला..

कोण कुठला नभ बघ ना सुर्या वर दाटला...

कधी विनाकारण रडणे..

कधी मनमुराद हसणे..

कधी गर्दीत विसावा..

कधी शांत एकांत..

कधी चिंते ने आयुष्यावर लावलेला सट्टा..

कधी निवांत शिळ वाजवत गाजवलेला कट्टा..

माणूस म्हणल्यावर चालायचा च सगळा...

एकदा म्हणलं दैवाला देऊन बघावा भाव

काहीतरी आयुष्यात चमत्कार घडव राव...

दैव हसला आणि म्हनला जा रे बाबा पुढच्या घरी

तुझ्याहून जास्त भाव देणारे भेटतात दारोदारी...

ठरवला तेवा दैवपेक्षा आपण च व्हायचा मोठा

आभाळ ला हात टेकून त्याला बनवायचा खुजा...

त्या दिवसा पासून माझी झुंझ चालू आहे

निकाल काही लागो झुंझ आमरण आहे...

कोण म्हणतो भावने मधे नसतो व्यवहार...

शेवटी ती ही आपली दुसर्‍यामधली भावनिक "गुंतवणूक" च असते यार..

कधी थेंब थेंब तर कधी भिजवी आसमंत सारा..

कधी संतत धार तर कधी धबधब्याला ही लाजवे हा वेडा..

ना वारा ना वादळ ना कसलाच याला सोस..

हा च तो पाऊस ज्याला भिजावायची हौस...