जो दिल मे हैं वो ज़ुबान पे नही होता...

क्यों की जिंदगी का मंज़र इतना आसान नही होता..

जो हासिल ना हो उसके ख्वाब नही देखा करते..

लेकिन उन ख्वाबों मे ही जिंदगी के फसाने है बसर करते..

जे मनात असते ते कधीच ओठांवर नसते..
कारण मित्रा जग हे कायम असेच फसवे असते..
मृगजळा मागे धावायाचे नसते...
हे कळून ही मन मात्र तिथे च रमते.

कोण म्हणता कोणाच्या असण्या नसण्या ने फरक पडतो..

तू होतास त्याची ही कविता व्हायची..

तू नाहीस याची ही कविता होते..

पाऊस तुझ्या मनातला आज माझ्या डोळ्यात साचला..

कोण कुठला नभ बघ ना सुर्या वर दाटला...

कधी विनाकारण रडणे..

कधी मनमुराद हसणे..

कधी गर्दीत विसावा..

कधी शांत एकांत..

कधी चिंते ने आयुष्यावर लावलेला सट्टा..

कधी निवांत शिळ वाजवत गाजवलेला कट्टा..

माणूस म्हणल्यावर चालायचा च सगळा...

एकदा म्हणलं दैवाला देऊन बघावा भाव

काहीतरी आयुष्यात चमत्कार घडव राव...

दैव हसला आणि म्हनला जा रे बाबा पुढच्या घरी

तुझ्याहून जास्त भाव देणारे भेटतात दारोदारी...

ठरवला तेवा दैवपेक्षा आपण च व्हायचा मोठा

आभाळ ला हात टेकून त्याला बनवायचा खुजा...

त्या दिवसा पासून माझी झुंझ चालू आहे

निकाल काही लागो झुंझ आमरण आहे...

कोण म्हणतो भावने मधे नसतो व्यवहार...

शेवटी ती ही आपली दुसर्‍यामधली भावनिक "गुंतवणूक" च असते यार..